Die Soete Ontmoeting

Ons  is  Grootfontein  toe  en  ons  is  weer  op  die  trein  gelaai.  Weer  twee  of  drie  dae  van  hel  en  verveling.So  gaan  die  trein  net  aan  en  aan  en  aan.  Die  trein  personeel  was  slim  gewees  en  het  baie  drank  gekoop.  Die  eerste  aand  vertel  hulle  ons  dat  hulle  Vodka  teen  R  30  per  bottel te koop het.  Nou  om  weer  die dinge  in perspektief   te stel,  ʼn  goeie  bottel  Vodka  kon  mens  daardie  tyd  koop  vir  onder die  R  10.

Dit  was  so  lekker  om  ietsie  sterker  as  bier  te  drink.  Daardie  aand het  ons  vir  die  eerste  keer  in  weke  lekker  vas  en  rustig  geslaap.  Die  vodka  het  definitief  iets  daarmee  toe  doen  gehad. Die  volgende oggend  het  ons  Irish  coffee  (wat  noem  jy  koffie  met  vodka  in) gedrink  gemaak  met  die  Vodka  wat  oorgebly  het. So  ry  die  trein  maar  aan  en  aan  en  aan.  Ons  loop  naderhand  van die  voorkant  van  die  trein  na  die  agterkant  van  die  trein.  Op  en  af op  en  af.  Maar  die  ure  gaan  verby.  Nog  net  so  paar  ure  en  ons  is  by die  huis.  Ons  word  ongeduldig  en  wens  ons  kon  die  drywer  gaan omkoop  om  net  so  ʼn  bietjie  vinniger  te  ry.

Ewe  skielik  kom  die  trein  tot  stilstand  tussen  nêrens  en  niks  nie. Ons  staan.  ʼn  Paar  van  ons  loop  na  die  drywer  toe  en  vra  hom  wat aangaan.  Hy  staan  daar  en  sê  daar  is  ʼn  treinongeluk  voor  ons gewees.  Ons  moet  wag.  Na  ʼn  uur  is  ons  nou  al  gatvol  gewag  en loop  weer  na  die  drywer  toe.  Ons  wil  met  alle  mag  gaan  help  om die  wrakstukke  van  die  spoor  af  te  kry.  Maar  hy  weier  en  se  as  een van  ons  seerkry  is  hy  in  die  moeilikheid.

So  sit  ons  en  wag  en  wag.  Na  etlike  ure  kom  die  trein  in  beweging op  die  laat  Vrydagmiddag.  Hy  kruip  so  verby  die  wrak  en  daar  gaan ons.  Dit  word  donker  en  ons  eet  vir  die  laaste  keer  die  spoorweg  se kos  wat  baie  beter  was  as  die  weermag  se  kos.

Die  trein  snel  voor  en  ons  sit  so  en  slaap.  Omtrent  twee  uur  die oggend  trek  ons  in  Johannesburg  se  stasie  in.  So  paar  manne  klim af  en  ons  snel  voort  na  my  tuisdorp  toe.  Nog  net  ʼn  uur.  Almal  is wakker  en  opgewonde.  Ek  sit  so  eenkant  en  dink  dat  dit  al  so  laat is  en  dat  my  mense  nie  daar  sal  wees  om  my  te  kom  kry  nie.  Want hulle  het  ons  ook  baie  vroeër  die  dag  verwag.

Toe  ons  deur  die  laaste  stasie  is  kan  ek  nie  meer  my  opgewondenheid betoom  nie.  Ek  sit  al  my  balsak  (Groot  bruin  sak  waarin  ons,  ons klere  gesit  het)  reg  by  die  venster.  Ons  trek  so  stadig  by  die  stasie in.            Ek maak  die  venster  oop  gooi  my  balsak  uit  en  spring  deur  die venster.

Ek  wil  net  die  10  kilos  van  die  stasie  af  huis  toe  loop  en  wegkom  van die  ondervinding  af.  Op  die  perron  staan  die  plaaslike  commando in  gelid  en  salueer  ons  trein  toe  ons  inkom.  Ons  was  van  die  eerste regimente  wat  opgegaan  grens  toe  en  was  dus  so  vir  ewig  deel  van die  Suid  Afrikaanse  militêre  geskiedenis.

Toe  ek  my  balsak  so  gryp,  het  dit  naby  aan  ʼn  luitenant  se  voete  gelê, hy  vra  my  Hoe  was  dit  daar.  Al  wat  ek  kon  aan  dink  was  gewees “Bad  baie  Bad”.  Ek  is  daar  weg  met  die  balsak.  Die  eerste  een  op die  perron.  Maar  behalwe  vir  die  kommando  is  daar  niemand  op die  perron  nie.

Om uit die stasie te gaan moet jou met die perron langs loop tot by die trappe af en dan deur die duikweg wat jou na die voorkant van die stasie neem.  Ek hardloop  die  trappe  met  die  balsak  so  oor  die  skouer  af.  Ek  wil  net by  die  huis  kom.

Toe  ek  die  laaste  trap  so  afklim  en  om  die  draai  gaan  om  in  die duikweg  te  gaan  staan  daar  mense.  Honderde  van  hulle.  Daar  is  nie eers  plek  om  te  loop  nie.  Ek  moet  beur  om  een  tree  te  gee.  Tannies met  trane  in  die  oë  vat  aan  jou.  Ooms  klop  jou  op  die  skouer.  Almal is  baie  trots  op  jou.  En  ek  smile  net  van  oor  tot  oor.  Ek  gaan  huis toe.

Ek  sien  niemand  wat  bekend  is  nie  en  loop  maar  nog  voort.  Net  so naby  aan  die  ingang  gryp  iemand  my  aan  die  kraag.  Daar  staan liefie  en  Pa  en  Ma  en  wag  vir  my.  Ek  gryp  liefie  en  soen  haar.  O  wat ʼn  soen  was  dit  nie  gewees  nie.  Na  ʼn  hele  paar  minute  het  Pa  en  Ma eers  aan  die  beurt  gekom.

Dit  was  so  lekker  om  aan  jou  eie  kombuistafel  te  sit  en  koffie  te drink.  What  a  homecoming.  Ek  kan  net  onthou  dat  ek  heeltyd gesit  en  gesmile  het.

Print Friendly, PDF & Email
(Visited 163 times, 1 visits today)
Advertisements
 

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *