1 Korintiërs 1:1,2

Austin Higgs

‘n Brief aan die Korintiërs – 1 Korintiërs 1:1,2

Paulus is ontsteld: hy het so pas ‘n berig ontvang uit Korinte, dat dinge daar nie baie lekker is nie. Daar is gerugte van onsedelikheid, en as hierdie dinge nie in die kiem gesmoor word nie, dan kan dit dalk handuit ruk. Dan besluit Paulus om vir hulle ‘n brief te skryf en hulle te waarsku oor die gevare van onsedelikheid: “Moet asseblief nie omgaan met mense wat in onsedelikheid lewe nie! Ook nie mense wat geldgierig is of afgodedienaars, kwaadpraters, dronkaards of rowers nie!” En dan word die brief aan die gemeente gestuur.

In Korinte heers daar groot ongelukkigheid oor hierdie brief, en die mense verstaan dit totaal verkeerd. Paulus wil sy hare uit sy kop trek as hy op ‘n dag ‘n baie stink brief terug kry van die gemeente af waarin hulle hulle misnoë te kenne gee met sy brief. Paulus wil huil! Hy gaan bekla sy lot by sy twee ou goeie maats, Priscilla en Akwila. “Jy sal maar net wéér vir hulle moet skryf en dinge regstel. Baie duidelik het hulle jou misverstaan!”

Maar nog voordat Paulus kan skryf, kom een van die handelsreisiger Cloë se mense uit Korinte by Paulus aan met nóg ontstellende nuus: Daar het nou onenigheid begin ontstaan in die gemeente, en die twee mense wat onskuldig hiervoor verantwoordelik is, is hy, Paulus en Apollos, die twee manne wat so hard gewerk het om die Evangelie daar te vestig. Die een faksie hardloop agter Apollos aan en die ander agter Paulus. En die een wil beweer dat die een meer waarheid praat as die ander. En dan word Sefas óók nog hierby ingesleep, en ‘n paar ouens sê dat hulle slegs vir Jesus najaag (1 Kor. 1:11-12).

Dit voel vir Paulus asof ‘n pikswart wolk van depressie oor hom toevou. Maar dan is daar darem een ou ligpuntjie wanneer hy ‘n besoek ontvang uit Korinte van drie van die gemeentelede wat met hom kom gesels oor hulle situasie (1 Kor. 16:17-18). Hulle gee hom darem ‘n bietjie gemoedsrus, dat alles in Korinte nog nie verlore is nie.

En so, in die lente van die jaar 54nC begin Paulus sy derde brief aan die gemeentes skryf, die brief wat vandag bekendstaan as 1 Korintiërs. Sostenis is sy sekretaris.

“Van Paulus, wat deur die wil van God geroep is om ‘n apostel van Christus Jesus te wees, en van die broer Sostenes.” begin hy dikteer. Sostenes wil nog protesteer dat hy mos nie die brief skryf nie, hy is maar net die sekretaris! Maar Paulus verseker hom dat elke ratjie in die horlosie ewe belangrik is. (Was daar al horlosies?)

“Aan die gemeente van God in Korinte, wat Hy vir Hom in Christus Jesus afgesonder en geroep het om aan Hom te behoort,” dikteer hy voort. Vir ‘n oomblik skok sy eie woorde hom: hoe kan hy só ‘n stelling maak? Kyk net hoe gaan dit in daardie gemeente: onsedelikheid, tweestryd, selfs afgodediens! Hoe kan hy dan beweer dat God hierdie ongehoorsame gemeente vir Hom afgesonder het?

Maar dan moet hy weer tot die besef kom dat hierdie nie sy eie woorde is nie, maar dat die Heilige Gees vir hom die woorde gee om neer te pen. Hoe onverstaanbaar dit ookal mag wees, hy moet daarby berus, want God weet soveel meer as hy, nietige mensie. Sal hy óóit kan begryp hoe groot en hoe diep en hoog en ver God se genade werklik is?

Paulus glimlag as hy by die venster uitkyk en die lentebloeisels sien wat die wêreld tooi in ‘n lieflike kleurewonder in die hawestad Efese.

Dit is ‘n sensitiewe situasie waaroor hy moet skryf, en hy wil nie die nuwe gelowiges van Korinte wegdryf van die Evangelie af deur onsensitief te skryf nie. Aan die ander kant is daar afskuwelike dinge wat besig is om te gebeur in daardie gemeente, en hy durf dit nie maar net daar laat nie. Paulus sidder by die blote gedagte aan van die berigte wat sy ore bereik het. Wat ookal die geval – daardie gemeente behoort steeds aan God!

“Wat ‘n wonderlike gedagte!” gesels Paulus met Sostenes, die sekretaris, “Is dit nie heerlik om te weet dat ons, ek en jy en óók die gemeente in Korinte vir ons Meester afgesonder is nie? Ons is heilig! Hy het ons Sélf, Persoonlik uit die sondige wêreld uitgehaal en ons heilig gemaak! En dit ten spyte van die sonde wat ons steeds elke dag doen!

Maar die dinge wat nou aangaan in Korinte het darem net te erg geword. En boonop laat baie van die gemeente hulle lei deur daardie verfoeilike misteriekultus, gnostisisme. Dit wil ál die werk wat ons daar gedoen het probeer ongedaan maak. Kan jy glo dat hulle werklik sou dink dat jy onsterflikheid kan kry deur die een of ander inlywingsrite? Hulle wil sowaar beweer dat jy met jou liggaam kan doen nét wat jy wil, solank jy ‘n geestelik verligte mens is, en bevry is van die liggaamlike. In kort beteken dit dat solank jy ‘n gelowige is, maak dit nie saak hóé erg jy in sonde leef nie. Nee, dit werk nie so nie! Ons moet mos heilig lewe!”

Vandag is die gnostici steeds met ons, en selfs sommige gelowiges glo dat jy kan leef nes jy wil, solank jy in Jesus glo. Dit is baie ver verwyder van die waarheid! Kom ons leef vóluit vir Jesus!

Here, ek wil voluit vir U lewe. Help my asseblief om my lewe skoon en rein te hou vir U in Jesus Naam.

Print Friendly, PDF & Email
(Visited 100 times, 1 visits today)
Advertisements

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *